خجالت می كشیدیم كه فرمانده لشكر زباله های ما را جمع كند می خواستیم برویم و نگذاریم امّا می دانستیم كه زیر بار نمیرود هیچ ، عصبانی هم می شود. برای همین آستین هایمان را بالا زدیم و به كمكش رفتیم. كمی از محوطه را تمیز كرده بودیم كه آقا مهدی از بین آشغا لها یك بسبه صابون پیدا كرد

به من می‌گفت بابا . به خاطر اختلاف سنی ده پانزده ساله‌مان . من تمام عشقم این‌ست كه یادم بیفتد در اوج سختی‌ها دست دور گردن هم می‌انداختیم و درد دل می‌كردیم كه « چطوری می‌شود از پس كاری به این سنگینی بر‌آمد ؟ »ما با هم توی یك سنگر بودیم ، توی یك ماشین بودیم ، توی یك شناسایی بودیم ، توی یك عملیات بودیم ، و از همه چیز و همه جا با هم حرف می‌زدیم . دیدگاه او به من آرامش می‌داد

دیگر ادامه ندادم . به آرامشش نگاه كردم و حصیر زیر پایش و بخار چای در دستش و صورت پر چروكش و آتش سیگارش . دید به سیگارش نگاه می‌كنم . انگشت‌هاش را دراز كرد طرفم ، با سیگار روشنی میان‌شان ، و گفت « بگیر یك پك بزن خستگی‌ات در بیاید !

آقا مهدی هم ماند . آن‌قدر ماند تا سال بعد كه توی بدر ، توی دجله ، مثل حمید گم شد . من فقط دلم به لحظه‌های با آن‌ها بودن خوش‌ست . و این كه حمید در لحظه‌ی آخر با اوركت من شهید شده و خونش به لباسی ریخته كه روزی مرا گرم می‌كرده و چند روز حمید را گرم كرده

همزمان با ایام پایانی سال و پنج شنبه آخر سال و همزمان با غبار روبی قبور شهدا با حضور خانواده های معظم آنها، گروهی از رزمندگان  گردان انصار الرسول (ص )  در بهشت زهرا (س) و در  قطعه شهدای  گردان با حضور همرزمان و خانواده های  آنان ، ایستگاه صلواتی  برقرار کرده است.

آخرین نمونه هنرنمایی مدیران وطنی/