«می‌خواهم یك قهرمان باشم...» + تصاویر

ك اسلحه به غنیمت گرفته بود. با همان اسلحه، هفت عراقی را اسیر كرده بود. احساس مالكیت می‌كرد. به او گفتند باید اسلحه را تحویل دهی. می‌گفت: به شرطی اسلحه را می‌دهم كه حداقل یك نارنجك به من بدهید. پایش را هم كرده بود در یك كفش كه یا این یا آن. دست آخر یك نارنجك به او دادند. یكی گفت: «دلم برای اون عراقی‌های مادر مرده می‌سوزه كه گیر تو بیفتند.» بهنام خندید...

مردمان خرمشهر و آبادان بعد از جنگ در کنج دیوارهای زخمی، سختی‌ها را به جان خریدند؛ سوختن و ساختن در شهرشان را به آوارگی در شهرهای دیگر ترجیح دادند، اما کو عزمی که این مقاومت برای حفظ «مقاومت» را پاس بدارد؟

یك روز نشسته بودیم، دیدیم خانه روی سرمان خراب شد. پشت خانه را گودبرداری كرده بودند و سقف ریخت روی سر بچه‌هایم. رفتیم بیمارستان، وقتی برگشتیم دیدیم دزد تمام وسایلی كه تهیه كرده بودیم را برده.

 سردار شهید دكتر سید عبدالرضا موسوی ـ فرمانده سپاه خرمشهر پس از شهید جهان آرا

 «اولین كسی كه صحبت كرده برادر شهیدمان ـ كه ان‎شاءالله جزء ذخیره‎ها مانده باشد ـ احمد متوسلیان فرمانده تیپ 27 حضرت رسول (ص) بود. ایشان در این چیزها خیلی جسور بود، گفت: چه جوری شد؟ نفهمیدم این طرح از كجا آمد؟ گفتم: همین‎طور كه عرض كردم این دستور است و جای بحث ندارد».

خرمشهر آزاد شد اما چرا آباد نشد. این سؤالی است که در درون نه تنها یک خرمشهری، یک خوزستانی بلکه در درون هر ایرانی بارها و بارها طی بیست و شش سالی که از آزادی خرمشهر گذشته است، مرور می شود.