از دیگر ویژگی‌های ایشان، صبر فوق‌العاده‌ای بود كه داشت. او فرد بسیار صبوری بود؛ به عبارتی، صبر در برابر او، زانو می‌زد! گاهی در این سال‌های آخر، با من درد دل می‌كرد ـ البته بعضا اگر من می‌پرسیدم، سفره دلش را باز می‌كرد ـ بعد متوجه می‌شدم كه ایشان، چه تحمل بالایی دارد. شاید او بسیاری از دغدغه‌های خودش را در چاه دل خویش می‌ریخت و هیچ ‌كس جز خود و خدای او، از این امور آگاه نبود.

من به دوستانم پنهانی گفته بودم که عینک آقا مجتبی را درست نکنید تا بچه‌ها بروند و اینها عقب بمانند، اما ...

وی بهترین خاطره خود را اینگونه عنوان کرد: بهترین خاطره من زمانی بود که پدرم با لباس خاکی از جبهه باز می گشت و ما را در آغوش می گرفت.

...از مسئولین املاك آستانه كمك خواستم، آنها رابط قدیمی خود و سپاه را به من معرفی كردند، اتفاقا او در حوزه مدیریت سردار مشغول به كار بود. به او مراجعه كرده و شرح ماوقع را دادم. او كاملا در جریان بود؛ در آنجا متوجه شدم كه آن رشته سر دراز دارد چراكه اختلاف شدید و مشكلی طولانی و پر از كش و قوس های مالی در بین بود. رابط شرح مفصلی از مسائل گذشته و اختلافات طرفین را بازگو كرد و از من خواست تا از آستانه بخواهم كه فعلا از مطالبه صرف نظر كند.